Door Marlof Kokke

Maandag 22 juni landde ik met KLM weer op Schiphol. Bij het schrijven van dit laatste stuk, baal ik enorm - zoals elke Oranjefan - nog steeds van de uitschakeling van het Nederlands elftal. Toch heb ik mij tien dagen live mogen onderdompelen in het grootste sportevenement ter wereld. De combinatie van het WK voetbal en de USA maakte het overweldigend. Die tien dagen zijn voorbijgevlogen. Een mix van de Texaanse cultuur, de stadions – niet te vergelijken met die in Nederland – zo groot, het grootste voetbalfeest op aarde en de enorme zee aan oranje in de oranjemars in Dallas en Houston maakte het onvergetelijk. Aanvullend heb ik mij verdiept in de hele sportmarketinginfrastructuur van dit WK. Zelf onderwerpen bedenken, interviews afnemen, verhalen uitdiepen en steeds de vraag stellen of het interessant genoeg is voor mensen uit het vak. Schrijven, schrappen, aanscherpen en publiceren. Een leerzaam proces en vooral ontzettend leuk om te mogen doen.

Aan de vooravond van het WK 1970 in Mexico sloten adidas en Puma het zogeheten ‘Pelé pact’. De Duitse sportmerken spraken af om geen samenwerking met de Braziliaanse ster aan te gaan. Dat deden ze omdat ze een biedingsoorlog vreesden en zo een partnership astronomisch duur zou worden. Maar Puma hield zich uiteindelijk niet aan zijn afspraak. Vlak voor het WK van 1970 benaderde Puma Pelé met een opvallend voorstel. Voor ongeveer € 120.000 werd hem gevraagd om Puma schoenen te dragen en vlak voor de aftrap van de kwartfinale (Brazilië – Peru) zijn veters te strikken. Dat deed Pelé. Hij liep naar de middencirkel en vroeg de scheidsrechter om even te wachten. Pelé hurkte, werd vol in beeld gebracht, waarna zijn Puma-schoenen door heel de wereld kon worden aanschouwd.

Wilfred Bouma sneed op 26 september 2000 - in de groepswedstrijd van PSV in de Champions League tegen Manchester United – voor Gary Neville langs om met buitenkant links de 1-1 tegen de touwen te schieten. Ik zag dat moment op de TV en ik was verkocht. Ik moest een PSV-shirt, mét Bouma achterop. Het was mijn eerste voetbalshirt, waar ik geen kans onbenut liet om deze aan te doen.

Nike lanceerde een commercial die mij terugbracht naar wat mij betreft de beste voetbalcommercial ooit; Joga Bonito van het Braziliaanse voetbalteam voor het WK van 1998. Het sterrenensemble met o.a. Ronaldo en Romario verveelde zich op het vliegveld en met een balletje dat door het vliegveld werd getrapt, sloeg de verveling om in puur plezier. Met de Rip the Script-commercial bij dit WK won Nike in ieder geval qua commercial van Adidas. Op het veld is dat een ander verhaal, daar is Adidas ruimschoots vertegenwoordigd. Mede door het partnership dat het Duitse merk met de FIFA heeft.

De wedstrijd is gespeeld. Een 2-2 gelijkspel voelt ietwat teleurstellend omdat Oranje twee keer een voorspong weggeeft. Gelukkig voor de Oranjefans heeft zich ruim vier uur voor de wedstrijd een waar volksfeest afgespeeld. Beelden van de befaamde Oranjemars gingen viraal en werden gretig opgepikt door de wereldwijde media.

Van 12 t/m 21 juni ben ik in de Verenigde Staten voor het WK voetbal. Voor SponsorReport volg ik het toernooi van dichtbij. Wat valt mij op vanuit sportmarketingperspectief? Hoe ziet de sponsorpiramide van FIFA eruit en hoe komt die tot uiting in Dallas en Houston? En wat kunnen wij daar wel of juist niet van leren? Ik geef jullie graag een live inkijkje – vanaf de plek waar het allemaal gebeurt – in wat commercieel gezien het grootste sportmarketingplatform ter wereld is.