Algemeen directeur Melvin Benn bracht ter verdediging voor hun keuze nog een verklaring naar buiten vol woorden als 'vergeving' en 'hoop'. Prachtige woorden. Maar kijk naar de tijdlijn: de burgemeester van Londen spreekt zijn zorgen uit, sponsoren trekken zich terug, de Britse overheid blokkeert de toegang van Ye, festival geannuleerd. Elke stap was reactief. Geen enkel moment proactief.

Live Nation is een beursgenoteerd bedrijf. Dat is geen kritiek, dat is een feit. En het verklaart veel. Want dezelfde organisatie die haar festivals positioneert als hét platform om Gen Z te bereiken (authentiek, cultureel relevant, passend bij de waarden van die doelgroep) boekt een artiest wiens reputatie al jaren een 'red flag' is. Niet omdat het de meest logische creatieve keuze is, maar omdat de naam tickets verkoopt.

De sponsoren die opstapten namen paradoxaal genoeg meer verantwoordelijkheid voor de merkbeleving van het festival dan de organisator zelf. En dat roept een ongemakkelijke vraag op: als het merk van een sponsor controversieel wordt (door bijvoorbeeld een schandaal, greenwashing of een reputatiecrisis), hoe snel zou een festival hen dan laten vallen?

Ik heb jarenlang met veel plezier bij MOJO gewerkt, met name vanwege hun wortels in de muziek. Bijna elke festivaldirecteur waar ik mee heb gewerkt begon vanuit diezelfde basis: een oprechte liefde voor muziek en het geloof dat live-evenementen betekenis kunnen hebben. Maar naarmate de financiële druk toeneemt (en bij een beursgenoteerd bedrijf als Live Nation is die druk structureel) vervaagt die oorspronkelijke passie.

Voor elk merk dat investeert in live entertainment: de match met de doelgroep is essentieel, maar vergeet de match met intrinsieke waarden van het evenement niet. Beiden doen ertoe. Wireless Festival heeft zojuist bewezen waarom.

Marcel Surendonk is Head of Joe Live. Hij is een creatief, muziekgedreven strateeg op het gebied van commerciële partnerships, sponsoring en communicatie, met meer dan 25 jaar ervaring.