Blog

Maandag 22 juni landde ik met KLM weer op Schiphol. Bij het schrijven van dit laatste stuk, baal ik enorm - zoals elke Oranjefan - nog steeds van de uitschakeling van het Nederlands elftal. Toch heb ik mij tien dagen live mogen onderdompelen in het grootste sportevenement ter wereld. De combinatie van het WK voetbal en de USA maakte het overweldigend. Die tien dagen zijn voorbijgevlogen. Een mix van de Texaanse cultuur, de stadions – niet te vergelijken met die in Nederland – zo groot, het grootste voetbalfeest op aarde en de enorme zee aan oranje in de oranjemars in Dallas en Houston maakte het onvergetelijk. Aanvullend heb ik mij verdiept in de hele sportmarketinginfrastructuur van dit WK. Zelf onderwerpen bedenken, interviews afnemen, verhalen uitdiepen en steeds de vraag stellen of het interessant genoeg is voor mensen uit het vak. Schrijven, schrappen, aanscherpen en publiceren. Een leerzaam proces en vooral ontzettend leuk om te mogen doen.

Er is maar één ding dat Friezen echt samenbrengt: water dat bevriest. Niet een bestuurlijk akkoord, niet een provinciale visie, niet een gebiedsdeal. Winters brengen Friezen van Harlingen tot Heerenveen naar dezelfde kant van de sloot. Alles wat daarna volgt - het belang, de onderlinge competitie, het eigenaarschap - verdwijnt zodra de thermometer onder nul gaat. Dat is geen folkloreobservatie. Het is een feit.

Aan de vooravond van het WK 1970 in Mexico sloten adidas en Puma het zogeheten ‘Pelé pact’. De Duitse sportmerken spraken af om geen samenwerking met de Braziliaanse ster aan te gaan. Dat deden ze omdat ze een biedingsoorlog vreesden en zo een partnership astronomisch duur zou worden. Maar Puma hield zich uiteindelijk niet aan zijn afspraak. Vlak voor het WK van 1970 benaderde Puma Pelé met een opvallend voorstel. Voor ongeveer € 120.000 werd hem gevraagd om Puma schoenen te dragen en vlak voor de aftrap van de kwartfinale (Brazilië – Peru) zijn veters te strikken. Dat deed Pelé. Hij liep naar de middencirkel en vroeg de scheidsrechter om even te wachten. Pelé hurkte, werd vol in beeld gebracht, waarna zijn Puma-schoenen door heel de wereld kon worden aanschouwd.

Wilfred Bouma sneed op 26 september 2000 - in de groepswedstrijd van PSV in de Champions League tegen Manchester United – voor Gary Neville langs om met buitenkant links de 1-1 tegen de touwen te schieten. Ik zag dat moment op de TV en ik was verkocht. Ik moest een PSV-shirt, mét Bouma achterop. Het was mijn eerste voetbalshirt, waar ik geen kans onbenut liet om deze aan te doen.

Nike lanceerde een commercial die mij terugbracht naar wat mij betreft de beste voetbalcommercial ooit; Joga Bonito van het Braziliaanse voetbalteam voor het WK van 1998. Het sterrenensemble met o.a. Ronaldo en Romario verveelde zich op het vliegveld en met een balletje dat door het vliegveld werd getrapt, sloeg de verveling om in puur plezier. Met de Rip the Script-commercial bij dit WK won Nike in ieder geval qua commercial van Adidas. Op het veld is dat een ander verhaal, daar is Adidas ruimschoots vertegenwoordigd. Mede door het partnership dat het Duitse merk met de FIFA heeft.

De wedstrijd is gespeeld. Een 2-2 gelijkspel voelt ietwat teleurstellend omdat Oranje twee keer een voorspong weggeeft. Gelukkig voor de Oranjefans heeft zich ruim vier uur voor de wedstrijd een waar volksfeest afgespeeld. Beelden van de befaamde Oranjemars gingen viraal en werden gretig opgepikt door de wereldwijde media.

Van 12 t/m 21 juni ben ik in de Verenigde Staten voor het WK voetbal. Voor SponsorReport volg ik het toernooi van dichtbij. Wat valt mij op vanuit sportmarketingperspectief? Hoe ziet de sponsorpiramide van FIFA eruit en hoe komt die tot uiting in Dallas en Houston? En wat kunnen wij daar wel of juist niet van leren? Ik geef jullie graag een live inkijkje – vanaf de plek waar het allemaal gebeurt – in wat commercieel gezien het grootste sportmarketingplatform ter wereld is.

Tijdens een bezoek aan DEPT verzorgden Joey Zeelen en Luke Naylor-Perrott van Studio Outlier een van de meest prikkelende sessies die ik tijdens SXSW London zag. Studio Outlier onderzoekt hoe cultuur verandert en wat dat betekent voor merken. Hun presentatie ging niet over de nieuwste technologie of een nieuwe marketingtrend. De centrale vraag was veel fundamenteler: waarom voelt zoveel cultuur tegenwoordig hetzelfde?

AI was zonder twijfel het dominante onderwerp van SXSW London 2026. Toch viel na een week op het festival vooral iets anders op. Hoe vaak gesprekken die begonnen bij technologie uiteindelijk uitkwamen bij mensen. Of het nu ging over creativiteit, entertainment, gaming, communities of marketing: steeds weer verschoof het gesprek van de mogelijkheden van technologie naar de manier waarop mensen ermee omgaan. AI vormde vaak het vertrekpunt, maar zelden de eindbestemming.

Groningen lanceerde vorige week "Home of Talent." FC Groningen, Donar en Lycurgus dragen het straks op het shirt. Drie miljoen euro ligt klaar. De persberichten waren enthousiast, de lancering op het dak van het Forum was aanstekelijk. Ik ben fan. Vanuit partnerschappen is het er een om je vingers bij af te likken. Maar ik ben ook iemand die de rekeningen leest.

Met zo’n 250 Nederlanders die afreisden naar SXSW London 2026 was Nederland afgelopen week opvallend zichtbaar aanwezig op het festival. Vanuit het NL House, de New Dutch Wave Tour en diverse sessies verspreid over de stad presenteerden Nederlandse creatieven, startups, bureaus, culturele instellingen en merken zich aan een internationaal publiek van ondernemers, investeerders, beleidsmakers en creatieven. Maar wat vooral opviel, was niet de omvang van de Nederlandse delegatie. Het was de manier waarop Nederland zich positioneerde.

SXSW is een festival waar je voortdurend het gevoel hebt dat je ergens anders zou moeten zijn. Terwijl Michelle Obama spreekt aan de ene kant van de stad, vindt elders een discussie plaats over de toekomst van experiential marketing. Ondertussen staat er een rij voor een AI-panel, hoor je dat een sessie onverwacht indruk maakt en ontvang je een bericht dat er bij een studio visit misschien iets interessants gebeurt. Welke keuze je ook maakt, achteraf blijkt er altijd nog iets anders te zijn geweest dat je had willen zien. Dat gevoel bleef de hele week hangen tijdens SXSW London 2026.

Afgelopen maandag verdedigde Festival Republic (onderdeel van Live Nation) nog de boeking van Ye voor Wireless Festival. Ondanks alle ophef. Twee dagen erna werd het festival geannuleerd. Niet omdat ze tot inkeer kwamen, maar omdat sponsoren zoals Pepsi en Diageo de conclusie trokken die de organisator zelf niet durfde te trekken. En omdat het Britse Home Office het visum van Ye introk.

Die zin hoor ik al vijftien jaar. Het is een vakmatig cliché geworden maar dat betekent niet dat het waar is. Zichtbaarheid via sponsorrechten is nog altijd het fundament van veel partnerships. Wie dat ontkent, miskent hoe belangrijk exposure is en blijft.

Wat sport en festivals jarenlang deden voor biermerken, kan entertainment nog beter: merken onderdeel maken van cultuur. Dat blijkt deze week opnieuw. AB InBev sluit een mondiale samenwerking met Netflix en House of Guinness verschijnt op hetzelfde platform. Twee signalen van dezelfde trend: biermerken veroveren het scherm.